Helaas regent het als we de gordijnen open doen. De imposante bergen tegenover ons zijn niet te zien. We nemen een taxi naar het Hualien Ocean Park, een kleine 10 km. buiten Hualien. Voor mooie architectuur moet je niet hier zijn, de Taiwanezen hebben een voorkeur voor ribbelblik, het mag allemaal niet teveel kosten.
Onze begeleidster stelt ons op ons gemak, geeft wat do's and don'ts mee en dan worden we aan de trainer voorgesteld. Een aardige knaap met veel geduld en inzicht.
Onze begeleidster stelt ons op ons gemak, geeft wat do's and don'ts mee en dan worden we aan de trainer voorgesteld. Een aardige knaap met veel geduld en inzicht.
We beginnen met het winnen van vertrouwen van de dolfijn, veel aaien en stukjes vis voeren. Even later mogen we het water in en ook weer aaien en voeren. En als je je gezicht naar hem toe keert dan houdt hij zijn snuit tegen je gezicht. Wat een bijzondere ervaring! Zijn huid voelt niet koud aan, net een natte, hard opgepompte binnenband. We mogen het dier overal aanraken, behalve het ademgat, ogen en tanden.
Zijn huid vertoont hier en daar beschadigingen: bij het onderling dollen gaat het er soms heftig aan toe. Met de handen gevouwen over de rugvin en armen en benen gestrekt worden we om beurten voortgetrokken door het water. Als afscheid moet je met vlakke hand op het water slaan en vervolgens biedt de dolfijn zijn borstvinnen aan.
Zijn huid vertoont hier en daar beschadigingen: bij het onderling dollen gaat het er soms heftig aan toe. Met de handen gevouwen over de rugvin en armen en benen gestrekt worden we om beurten voortgetrokken door het water. Als afscheid moet je met vlakke hand op het water slaan en vervolgens biedt de dolfijn zijn borstvinnen aan.
Nog nagenietend en behoorlijk onder de indruk maken we nog een rondje door het park en sluiten we af met een groot ijsje.
Bram
0 comments:
Post a Comment